จากอุบัติเหตุในวันนั้นมาถึงวันนี้ ก็นับรวมได้ 140 วันแล้ว

จริงๆ ผมเลิกนับวันมาตั้งแต่กลับไปทำงานแล้วหละ เพราะนับไปก็เศร้าเปล่าๆ

อาทิตย์ก่อน รุ้งยอมขับรถมากรุงเทพ จากลูกอ้อนของผม ช่วงงาน HA Forum ผมก็เลยได้ลองขับรถ ซึ่งก็ขับได้ดี ไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา พี่หนุน หัวหน้ากายภาพที่โรงพยาบาล เพิ่งเจอกะผมครั้งแรก เห็นท่าผมเดิน แกเลยดุ พร้อมสอนท่าเดินใหม่ ทำให้ภายในไม่กี่ชั่วโมง ผมสามารถปล่อยไม้ได้ข้างนึงทันที แล้วแกก็บอกว่า ลองเดินได้เลย กระดูกติดไม่รู้จะติดยังไงแล้ว

วันนี้กลับบ้าน หลังจากนั่งคุยโทรศัพท์กะรุ้งสักพัก ผมก็เลยลองลุก แล้วค่อยๆ ก้าวเดินดู โดยไม่ใช้ไม้ค้ำ

ก้าวแรก ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดนะครับ

ผมค่อยๆ ก้าวต่อไปเรื่อยๆ บนระยะทางสั้นๆ ในห้อง

1 ก้าว
2 ก้าว

ในที่สุด ผมก็สามารถเดินได้อย่างมั่นคง แม้จะช้าหน่อย

แต่ตอนนี้

ผมเดินได้แล้วครับ
140 วัน ในที่สุดผมก็เดินบนเท้าและขาตัวเองได้

อีกไม่นาน ไม้เท้าไม้ค้ำ ก็คงเลิกคุยกัน
ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้เสมอมา
ขอบคุณครับ ^^

ปล. อ่านเรื่องอุบัติเหตุเก่าๆ ได้ที่ http://blog.thaipharmd.com