ก่อนที่ผมจะฝึกงานหลังจบปีสี่….เมื่อนานมากๆ มาแล้ว ผมเป็นแค่เด็กกิจกรรม ที่ไม่ได้ใส่ใจการเรียนสักเท่าไร แน่นอนครับ สมองผมในเวลานั้น “กลวง” มาก ไม่มีความรู้อะไรเลย

จนกระทั่งผมได้ไปฝึกงานทีรพ. ชุมชนแห่งหนึ่งที่จ. ศรีสะเกษ
ที่ซึ่งทำให้ความคิดในวิชาชีพของผมเปลี่ยนไป

ที่อำเภอขนาดไม่เล็กเท่าไรแห่งนั้น ผมมีโอกาสได้ให้คำปรึกษาหญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้ติดเชื้อ HIV และมี TBหรือวัณโรคร่วมด้วย

นับเป็นครั้งแรกที่ผมมีโอกาสให้คำปรึกษาเดี่ยว ในคนไข้โรคที่อ่อนไหวขนาดนี้ แน่นอน ว่าผมต้องตื่นเต้นมากทีเดียว เพราะไม่มีพี่เภสัชเข้าไปด้วย แต่ยิ่งกว่านั้น ผมไม่ได้เป็นผู้ให้คำแนะนำ แต่ผมกลายเป็นผู้ได้รับความทรงจำ ที่เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต

โชคดีที่ผมพอจะถนัดในการให้คำแนะนำอยู่บ้าง แม้ความรู้เรื่องยาจะไม่แน่นพอ แต่ด้วยความกล้า ผมจึงเป็นผู้อาสาให้คำแนะนำตอนที่พี่ให้โอกาส ผู้ป่วยรายนั้นเป็นผู้ป่วยขาดยา ซึ่งต้องยกเลิกยาสูตรเก่าที่ใช้ และมีแนวโน้มจะดื้อยาด้วย หน้าที่ที่ผมต้องทำคือ ค้นหาปัญหาจากการใช้ยา หาทางแก้ไข และให้กำลังใจเพื่อให้การใช้ยาของผู้ป่วยเป็นไปอย่างถูกต้อง

การนั่งรับฟังปัญหาของผู้ป่วยในห้องให้คำปรึกษา กลายเป็นนั่งร้องไห้ไปแทน ผู้ป่วยแม้จะได้รับยาฟรีจากโครงการ แต่ใช่ว่าจะสามารถมารับยาได้สม่ำเสมอ เช่นเดียวกับผู้ป่วยโรคอื่นๆ ที่ไม่มีเงินมาโรงพยาบาล ทำให้ต้องขาดยาไป

หลายๆ คนอาจจะมองว่าไม่มีเงินก็หามาสิ ไม่อยากหายหรอ

ถ้ามันทำได้ง่ายๆ แบบนั้น คงไม่มีปัญหาผู้ป่วยที่ขาดยาแน่ๆ

ทั้งครอบครัว และชีวิตตัวเองล้วนแต่ตกอยู่ในสภาพที่ไร้ความหวัง

ปัญหานี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับผู้ที่คลุกคลีกับวงการนี้ แต่สำหรับผมที่ไม่เคยเอาใจใส่กับการเรียน มันเป็นเรื่องที่อึดอัด เพราะผมคิดเพียงว่า ถ้าผมเก่งกว่านี้ ผมจะช่วยคนได้มากขึ้นไปอีก

ผู้ป่วยคนนี้ ไม่ใช่ผู้ป่วยคนแรกที่ผมให้คำปรึกษา แต่เป็นคนที่ทำให้ผมขยันมากขึ้น ตัวตนของ log in “Epinephrine” เกิดขึ้นเพราะสิ่งนี

แน่นอนว่าผมไม่ใช่คนที่มีคนรู้จักมากมาย ไม่ได้โดดเด่นอะไร ไม่เก่ง ปากไม่จัด หรืออะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่ผมมี อย่างเดียวคือความตั้งใจที่จะทำให้คน มีสุขภาพที่ดีเท่าที่จะทำได้

เนื่องจากวันเอดส์โลก ผมเลยอยากเล่าอดีตที่ทำให้ตัวผมเป็นตัวผมทุกวันนี้ แม้จะไม่น่าสนใจนัก

แต่มันก็เป็นชีวิตที่เกิดจากโรคเอดส์ของผม