เรื่องเล่าของพ่อ (๑๑/๑/๕๗) – กรุงเทพในความทรงจำ (๑) วงเวียนน้ำพุราชเทวี

ปรกติผมชอบคุยกับพ่อ กับตา นั่งฟังเรื่องอดีตซึ่งมีเยอะแยะ เพราะสองคนนี้รู้สึกจะเป็นอาการเดียวกันคือชอบเล่าชอบบันทึกเรื่องราวในอดีต

กลับมาบ้านวันนี้ พ่อก็ชวนคุยตามประสาของคนแก่อายุ ๖๐ (ใกล้จะ ๖๑)  ผมก็บ่นกับพ่อว่า เรื่องเล่าน่ะมีเยอะ ทำไมไม่เขียนไว้บ้าง ดูอย่างตาสิ เขียนไว้เยอะแยะ พ่อบอกพ่อก็เขียนนะ เยอะเลย

พูดถึงคุณตา คุณตานิยมเขียนทุกๆ อย่างในชีวิต จนก่อนถึงวาระสุดท้ายไม่กี่วัน ตายังเขียนไว้ หากใครได้หนังสืองานศพของคุณตาจะรู้ว่าคุณตาชอบเขียนมาก กระทั่งหนังสืองานศพของตัวเอง คุณตายังเขียนคำขอบคุณไว้เอง

วันนี้พ่อเล่าเรื่องที่ตอนเด็กๆ พ่อพายเรือขายไอติมกะทิ ที่บ้านก๋งกับอาแปะผม (วิบูลย์ สำเร็จวาณิชย์ พ่อของสส.ธีรารัตน์ สำเร็จวาณิชย์) ทำไอติมขายด้วยกัน แล้วพ่อกับก๋ง ก็จะพาไปขายตามเส้นทางคลองประเวศบุรีรมย์ โดยก๋งขับเรือเครื่องขายวันธรรมดา ส่วนเสาร์-อาทิตย์พ่อจะพายไป โดยก๋งจะขับเรือนำไป แล้วพอพ่อขับไปถึงวัดมหาบุศย์ (วัดแม่นาก) ก๋งก็จะผูกเรือแล้วเอาเรือเครื่องลากกลับมา

ผมคุยกับพ่อเรื่องลิโด้น่าจะโดนรื้อแน่ๆ พ่อเลยบอกว่า เชื่อไหมว่า พ่อเคยแจวเรือไปขายของเก่าถึงประตูน้ำ ซึ่งมันก็ยากนะที่จะทำได้ แต่พ่อก็ทำกับก๋งประจำ

วงเวียนน้ำพุราชเทวี

วงเวียนน้ำพุราชเทวี

แล้วพ่อก็บ่นว่า ทำไมบ้านเราชอบทุบอะไรดีๆ ทิ้งกันนะ รู้ไหมว่าสมัยก่อน ตรงสะพานข้ามแยกราชเทวี มีน้ำพุด้วยนะ ผมเลยถามพ่อว่า แล้วน้ำพุที่มีอยู่ปัจจุบันหละ พ่อบอกว่านั่นไม่ใช่ ของเก่าใหญ่มาก

ก็เลยอยากรู้ว่าของเก่าที่มันใหญ่นี่มันยังไง จนได้รูปนี้มาจาก เพจย้อนอดีต วันวาน

เราจะเห็นว่าวงเวียนขนาดไม่ค่อยเล็กเท่าไร และพื้นที่มีความโปร่งโล่งพอสมควร ต่างกับทุกวันนี้ที่ไม่น่าอยู่เลย

พ่อบอกว่าวัยรุ่นสมัยนั้น ถ้านัดกันที่วงเวียนราชเทวี ก็จะรู้กันว่านัดกันบริเวณน้ำพุ เพราะสมัยนั้นย่านนั้น เป็นย่านที่มีโรงหนังหลายแห่ง ซึ่งปัจจุบันเหลือแต่ตัวอาคาร บางแห่งก็ถูกทุบไปแล้ว ตอนนี้ราชเทวีเป็นเหมือนย่านที่ค่อนข้างร้าง ถ้าเทียบกับพญาไทย หรือปทุมวัน

น้ำพุราชเทวี สร้างขึ้นในปี ๒๕๐๓ โดยห้างหุ้นส่วนวิเชียรการช่าง ซึ่งปัจจุบัน (น่าจะ) ยังคงดำเนินกิจการอยู่ บริษัทนี้ยังทำน้ำพุให้กับหลายๆ สถานที่ด้วย เช่น อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย

วงเวียนนี้ถูกทุบไปเมื่อไรผมยังไม่ทันได้หา แต่สาเหตุคือ ต้องการสร้างเป็นแยกแทน

สิ่งที่ผมบ่นเสมอๆ กับคนที่รู้จักคือ ทำไมคนไทยถึงเลือกที่จะทำลายของเก่าที่มีคุณค่า แทนที่จะรักษาไว้ แล้วหาทางอื่นแทน อย่างต้นไม้ริมถนน เราก็ตัดกันไปแบบไม่ได้คิดอะไร บอก เพราะต้องการขยายถนน ผมคิดว่ามันช่างเป็นหนทางที่จนปัญญาเสียจริง

 

About Apichart Chantanisr