ความเห็นล่าสุด
- zas5799 บน ทำไมผมถึงไม่ซื้อ BB เหมือนคนอื่น
- Apichart Chantanisr บน Value, price and cost in life- มูลค่า ราคา และต้นทุนในชีวิตคน
- Aunarisk บน Value, price and cost in life- มูลค่า ราคา และต้นทุนในชีวิตคน
- เอกกิตติ์ สุรการ บน ดีล เครือโรงพยาบาลกรุงเทพ – พญาไท ใครได้ใครเสีย
- Dluff บน Review ถุงยางอนามัย Durex – TW Story #SexPlus
ความเคลื่อนไหวบน Facebook
แบ่งปันหน้านี้
คลังเก็บ
- เมษายน 2013 (1)
- กุมภาพันธ์ 2013 (2)
- กันยายน 2012 (1)
- กรกฎาคม 2012 (1)
- มกราคม 2012 (1)
- ธันวาคม 2011 (1)
- พฤษภาคม 2011 (1)
- กุมภาพันธ์ 2011 (1)
- ธันวาคม 2010 (2)
- พฤศจิกายน 2010 (4)
- กันยายน 2010 (3)
- มิถุนายน 2010 (1)
- พฤษภาคม 2010 (1)
- เมษายน 2010 (1)
- มีนาคม 2010 (3)
- กุมภาพันธ์ 2010 (4)
- มกราคม 2010 (1)
Tags
3G 1996 2533 BB claire danes HA National Forum i-mobile 3GX IHPP leonado dicaprio life style love fool movie Network Omnia Q Operator Romeo & Juliet Samsung soundtrack การลงทุน การเงิน ความทรงจำ ความทรวงจำ ความรัก ชีวิต นิยาย บุคลากรด้านสาธารณสุข ผู้ป่วย มณีร้าว ยา ระบบสาธารณสุข ระบบโรงพยาบาล ละครหลังข่าว ว.วินิจฉัยกุล วิชาชีพ สังคม สุขภาพ หัวข้อเด่น อุบัติเหตุ เพลง เภสัชกรรม เศรษฐกิจ เศรษฐกิจพอเพียง เศรษฐศาสตร์ โทรศัพท์ โรงพยาบาล
ชีวิต Archive
-
Value, price and cost in life- มูลค่า ราคา และต้นทุนในชีวิตคน
Posted on กรกฎาคม 30, 2012 | 2 ความเห็นทุกครั้งที่คุณซื้อของ คุณคิดว่าอะไรถูกอะไรแพง เมื่อสองสามวันก่อน ผมไปนั่งกินกาแฟ ทำงานและคุยกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ผมพูดถึง “ของตลาด” กับเพื่อนระหว่างที่เรานั่งคุยกัน อะไรคือของตลาด? ผมพยายามนิยาม “ของตลาดให้เพื่อนผมฟัง” แบบงงๆ iPhone เป็นของตลาด แต่แอนดรอยด์ไม่ใช่ iPhone เป็นของตลาดด้วยความที่เป็น.Mass มี fragmentation ต่ำ accessibility สูง ใช้งานง่าย แต่แอนดรอยด์ไม่ -
เหล้าผิดหรือคนผิด?
Posted on ธันวาคม 14, 2011 | ไม่มีความเห็นวันนี้ผมตั้งคำถามทิ้งไว้ทั้งใน Twitter และ Facebook ว่า “ ถ้า จน เครียด กินเหล้า แล้วยิ่งจน ยิ่งเครียด ยิ่งกินเหล้า,, เราจะตัดวงจรนี้ตรงไหน ทำให้เลิกจน ทำให้คนจนไม่ต้องเครียด หรือให้คนเลิกเหล้า การทำให้คนเลิกจนคงดีที่สุด แต่ถ้าทำไม่ได้ การทำให้คนจนไม่ต้องเครียดกับชีวิต เช่น มีสวัสดิการ มีอาหารกิน ก็เป็นเรื่องที่ควรทำเช่นกัน แต่เหล้าหละ จริงๆ แล้วเป็นปัญหาไหม? “ เรื่องของเรื่องคือวันนี้ผมไปเจอคนขายสายไหมเดินเร่ขายอยู่ พร้อมพูดด้วยเสียงอ้อแอ้... -
สักวาวาเลนไทน์……
Posted on กุมภาพันธ์ 14, 2011 | 1 ความเห็นสักวาวาเลนไทน์ไร้คนคู่???? ต้องทนอยู่เดียวดายบนความเหงา วาเลนไทน์ที่แต่ก่อนเคยมีเรา???? ต้องกลับเศร้าเพราะตัวเจ้าทิ้งพี่ตรม วาเลนไทน์ที่มีคู่อยู่เคียงข้าง???? ต้องอ้างว้างเดียวดายใจขื่นขม มาปีนี้ตัวพี่ทุกข์ระทม???? ฝืนใจข่มน้ำตาไม่ให้มี มองท้องฟ้าเห็นแต่ก่อนเคยงามงด???? กลับรันทดไม่กล้ามองเบือนหน้าหนี ฟ้าแสนงามเคยปรากฏ “รุ้ง” ทุกที???? มาวันนี้ไม่มีแม้แต่เงา สักวาวาเลนไทน์ช่างแสนทุกข์???? ไร้ความสุขสุดระทมแสนจะเหงา วาเลนไทน์ปีนี้ไม่มีเรา???? มีแต่ความว่างเปล่าเศร้าจริงเอย ขอโทษสำหรับทุกอย่าง รักเสมอและตลอดไป เค้าเอง -
ชีวิตที่เกิดจากโรคเอดส์
Posted on ธันวาคม 1, 2010 | 1 ความเห็นก่อนที่ผมจะฝึกงานหลังจบปีสี่….เมื่อนานมากๆ มาแล้ว ผมเป็นแค่เด็กกิจกรรม ที่ไม่ได้ใส่ใจการเรียนสักเท่าไร แน่นอนครับ สมองผมในเวลานั้น “กลวง” มาก ไม่มีความรู้อะไรเลย -
ตะเกียง
Posted on พฤศจิกายน 5, 2010 | ไม่มีความเห็นเนื่องจากผม Upload เพลงไม่ได้ ไม่รู้ว่าทำไม แต่มีเพลงนึงที่อยากเก็บไว้ใน Collection เพลงนี้ผมหาเนื้อได้ยากเย็นมาก เป็นเพลงนึงของ Crescendo ที่ไม่ค่อยดังเท่าไหร่ และแกะเนื้อเองก็ได้ไม่ครบ เพลงนี้คือ…ตะเกียง -
เรื่องเล่าติดล้อ : นั่งแท็กซี่…ที่ไม่ใช่แค่ถึงปลายทาง (ตอนที่ ๑)
Posted on เมษายน 24, 2010 | 1 ความเห็นชีวิตของคนกรุงเทพส่วนหนึ่ง จำเป็นที่จะต้องใช้บริการรถสาธารณะกันเป็นเรื่องปรกติ แน่นอนหละครับ สภาพเศรษฐกิจแบบนี้ การจราจรก็แบบนี้ ยิ่งเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนจนๆ แล้ว ก็เป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง ที่จะต้องพึ่งพารถเมล์บ้าง รถไฟฟ้าบ้าง หรือถ้าจะให้หรู และเร็ว ก็คงต้องเลือกใช้บริการของพี่แท็กซี่นั่นเอง แต่จากการที่หลายๆ ปีที่ผ่านมา การแสดงความคิดเห็นของบรรดาโชเฟอร์ในเสื้อสีต่างๆ นั้น ทำให้รถแท็กซี่กลายเป็นภาพแทนของการเมืองที่วุ่นวายไปเสียแล้ว จนเราอาจจะลืมไปว่า คนขับแท็กซี่ก็เป็นแค่อาชีพหนึ่ง ที่มีความหลากหลายของคนที่มาทำ และที่สำคัญนั้นและแท็กซี่เอง ก็พอเจอกับคนที่หลากหลาย มีโอกาสได้รับฟังข่าวสารทั้งวัน ได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกับคน อย่างน้อยๆ ก็ ๑๐ – ๒๐... -
140 วัน – ในที่สุดก็ถึงวันนี้
Posted on มีนาคม 20, 2010 | ไม่มีความเห็นจากอุบัติเหตุในวันนั้นมาถึงวันนี้ ก็นับรวมได้ 140 วันแล้ว จริงๆ ผมเลิกนับวันมาตั้งแต่กลับไปทำงานแล้วหละ เพราะนับไปก็เศร้าเปล่าๆ อาทิตย์ก่อน รุ้งยอมขับรถมากรุงเทพ จากลูกอ้อนของผม ช่วงงาน HA Forum ผมก็เลยได้ลองขับรถ ซึ่งก็ขับได้ดี ไม่มีปัญหาอะไร เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา พี่หนุน หัวหน้ากายภาพที่โรงพยาบาล เพิ่งเจอกะผมครั้งแรก เห็นท่าผมเดิน แกเลยดุ พร้อมสอนท่าเดินใหม่ ทำให้ภายในไม่กี่ชั่วโมง ผมสามารถปล่อยไม้ได้ข้างนึงทันที แล้วแกก็บอกว่า ลองเดินได้เลย กระดูกติดไม่รู้จะติดยังไงแล้ว
